Lieve E & P
Via René verneem ik jullie uitdrukkelijke wens om niet meer telefonisch gecontacteerd te worden. Met alle begrip ! Sorry voor mijn storen, tot twee maal toe… Ge wilt dan iets zeggen, ge zoekt naar uw woorden en uiteindelijk ben je nog niet te tevreden over wat je hoe formuleerde… Maar ja, toch wilde ik van me laten horen.. Want door Hanna werd een diepe ervaring mijn deel… Graag vertel ik jullie die. Ik parafraseer ze uit mijn dagboek.
Dinsdag kreeg ik jullie kaartje. Hanna’s geboortebericht, maar dit keer – om het met de woorden van Versteylen te zeggen – herschreven vanuit de binnenkant van het verdriet… Bekeken vanuit ons tweede leven… Heel sterk voel ik aan dat Hanna een derde leven is begonnen… (Al wil ik jullie met deze woorden niet kwetsen. Ik heb zo gemakkelijk praten. Ik hoef jullie leed immers niet te dragen.) Toen ik een Wanneskaarsje ontstak bij jullie rouw-bericht nam ik me voor om de reeks sinterklaasoptredens die me toen nog te wachten stonden, extra goed te doen… Wat kon ik anders doen dan dat, voor jullie en voor Hanna, naast het aansteken van dat kaarsje ?
Woensdag trok ik dus naar Werchter, naar de gemeenteschool. Wegomleidingen brachten me wat in tijdnood. Extra gespannen begon ik dus aan de voorstelling… Ze hadden me wel helpen uitladen en de koffie gegeven waarnaar ik vroeg, maar die spanning in je lijf legt toch altijd een hypotheek op de aanvang van je programma.. Wat was die snel weg, toen vanaf het eerste moment de hele groep mee-deinde op de golven van mijn verhaal : uitbundig meedoen bij het begroeten, ingetogen verwijlen bij het lege kooitje van Twietie… Ik noem maar een paar voorbeelden… Een met -160 – kinderen – samen dobberen op een heerlijk vertelsfeertje… Ook in het tweede deel, en zeker toen Sinterklaas binnenkwam… Den echte ! Diegene die elk kind aan bod laat komen met zijn verhaal, met zijn vraag of gewoon : om een tekening af te geven of te vertellen dat hij die dag nieuwe schoenen aanhad… (Er zaten ook kleuters bij.) Vraagt Sinterklaas of ik ook nog iets wil vertellen… Zou hij me er op betrapt hebben er even niet bij te zijn en met mijn gedachten bij jullie te zitten ? Ach neen, Sinterklaas, laat maar.. antwoordde Wannes.. Neenee, vertel het maar, drong hij aan… Wat hij met die vraag wakker maakte, weet ik niet… Maar “Wannes” – sowieso mijn alter-ego en zeker op zo’n moment (aan de zijde van de echte Sint ) de Raf zoals hij is : kwetsbaar maar intens levend – begon te vertellen over vrienden die een kindje hadden gekregen dat in het ziekenhuis had moeten blijven maar dat nu, na 113 dagen van hoop en wanhoop, toch gestorven was.. En dat ik me had voorgenomen om voor de kinderen die ik zou zien zo goed mogelijk te vertellen en dat dat eigenlijk wel een beetje gelukt was.. De zaal liet mijn zieleroersel zo diep tot zich komen dat het zo muisstil werd dat Raf Wannes wat wilde afremmen… Het was per slot van rekening Sinterklaas zijn verjaardag en die wilde Wannes toch ook niet “verpesten”… Maar Sinterklaas vroeg verder : hoe heet het kindje ? Hanna, Sinterklaas. Wel Wannes, dan zullen we eventjes heel stil worden voor Hanna… Ja, Sinterklaas, ik heb thuis ook al wel een kaarsje laten branden Sinterklaas, en ik vind dat ook wel heel lief, maar ik denk dat er toch al een klein beetje van Hanna bij elk van de kinderen aan de binnenkant zit… Bij mij ook ? vraagt Zwarte Piet, terwijl hij achter zijn jasje kijkt… Zelfs dat gekke gebaar verstoorde niets van de serene sfeer waarin Hanna ter sprake mocht blijven… Ja Zwarte Piet, vertel ik hem. Waar zit dat dan ? vraagt hij… En ik leg hem uit dat een beetje van Hanna nu op hetzelfde plekje zit waar hij pijn heeft als ze hem plagen of als hij verdriet heeft of waar het kriebelt als hij blij is… Het plekje ter hoogte van zijn derde-vierde knoopje, als je van boven begint te tellen…
Dat zou wel eens kunnen, beaamt Sinterklaas en hij leidt ons gesprek weer wat af naar een kindje dat een versje wilde voordragen… Na zeven jaar Wannes en minstens tien sinterklazen per seizoen, ken je intussen wel het hele repertoire van liedjes en gedichtjes waarmee kinderen voor de Sint verschijnen… Maar dit jongetje ( ééntje van het tweede leerjaar ) droeg zo’n mooi gedichtje voor – nog nooit gehoord ! – en met zo’n prachtige inleving, dat zelfs Sinterklaas er heel stil van werd. Wannes, zei hij, nadat hij de stille verwondering over dit pareltje van kinderpoëzie nog even had laten duren, wat je daarnet zei over Hanna hé… Ik ben er zeker van dat het is zoals je daarnet vertelde….
Het werd het bijzonderste moment van de lange reeks Sinterklaasoptredens…
Graag deel ik dit moment met jullie, omdat ik aanvoel dat Hanna inderdaad op dat moment bij ons was en dat ze voortleeft in het hart van de 160 onbekende kinderen van Werchter en… in het hart van Sinterklaas en Zwarte Piet…
Dat het jullie tot steun mag zijn in deze diepste donkere dagen …
Misschien weet je dat dit de titel is van Willem Vermandere’s nieuwste CD, waarop hij onder andere zijn overleden kleinkind Runeke een nieuw leven laat leiden. Op 27 december treedt hij op in de AB te Brussel, met een programma rond deze CD. Ik heb een tiental kaartjes. Graag bied ik er jullie twee aan… Als ik er jullie een plezier mee doe… Ik hoor het wel !
