“Joan Clus”
Adriaan Claassen
° 1/4/1916 + 26/8/2002
Ook met een rijkdom van jaren achter je naam, blijft een overlijdensbericht een overlijdensbericht. Joan was die “pastoor” waar je als kleine misdienaar altijd moest mikken met de gong, want zijn kelk stond al weer op het altaar, nog voor je had kunnen slaan. Joan, was die voorzitter van de sterrenclub, waar ik een aantal jaren bij was. Joan was die meesterlijke verteller. Hij was het die me opraapte na mijn botsing met de fiets. (Een anekdote die nu vlees geeft aan een belangrijke scène uit mijn nieuwste productie Pitten!) Nadien kwam Joan wel een paar keer op de avondskost. Verhalen van vroeger, verhalen van devotie en bewogenheid. Verhalen van de oorlog. Joan kon jouw zekerheden, door boekenwijsheid verworven in Leuven, zo eens door elkaar rammelen met zijn naïeve maar oprechte geloof. Joan bedacht het zinnetje tijdens de begrafenis van Nonkel Theo. “Terwijl in de kerk gezongen werd van Nu zijt Wellekome, werd Theo welkom geheten bij de Heer.” Het laatst denk ik met hem gesproken te hebben, echt gesproken, tijdens de voorbereiding van de begrafenis van Nonkel Alfred.
Eén van de vele uitspraken die me bij blijven: “Pas als je iets in het dialect kan navertellen, heb je de les echt begrepen.” Met Joan heeft het ook eens zwaar gebotst. Ik zie me daar nog staan, na de Paaswake, op het kerkplein omgeven door Rina, Harry en Lisa. Maar hij nodigde me daags nadien ook weer uit zijn 75e verjaardag. Ik heb brood en wijn voor je klaarstaan, en het Evangelie ligt open op de Goede Herder. Op dat moment klonk het cynisch, maar wrok kon hij niet hebben. Uiteindelijk moest hij met lede ogen toezien en oprecht toegeven dat de eens zo bloeiende parochie die Achel Dorp geweest was, kapot was gemaakt.
Joan het meest typeren kan ik, wat mij betreft, met bijgaande foto. Ze werd getrokken tijdens het bezoek van de paus in Banneux. (We ontdekten ze, heel toevallig, in een reeks van bij te bestellen foto’s die aan de esplanade ter beschikking lag. Ik vermoed dat hij ze later bestelde, maar wellicht bleef ze in de brand van een paar jaar geleden.) De foto werd ook opgenomen in het tijdschrift dat verslag deed van de voor Banneux zo heuglijke gebeurtenis. Bekijk die foto even. Welk een contrast met de inhalige man met baard, die de hand van de paus vastklampt. Joan staat er bij, in al zijn wijsheid, ontroerd zoals hij kon zijn door gewoon-menselijke ontmoetingen en gebeurtenissen. Zijn hand open om er even later die van Johannes Paulus ll mee te mogen drukken. Ik hoorde hem er ook over vertellen, op het communiefeest van Jan Vrints. Over die ontmoeting, dat moment. Voor mij was dat Joan ten voeten uit, zoals hij hier gefotografeerd werd. Bedankt Joan. Ik heb veel van u geleerd!
