“Het begon met een telefoontje. Maar ja, met een telefoontje is er al zo veel begonnen. Het begon met een telefoontje van Luc Demunck. Maar zelfs dat wil niets zeggen: telefoontjes uit die hoek van het land hebben al meer dan één keer aanleiding gegeven tot bijzondere evenementen of ontmoetingen. Het begon met een berichtje. “Ik heb in Zimbabwe een verteller leren kennen. Die is op dit moment in het land, zij het naar aanleiding van het vertelfestival van Haarlem (Nl). Heb je geen zin om hem eens te ontmoeten? Hij is nog anderhalve maand hier en treedt een aantal keer op”
Natuurlijk wilde ik iemand ontmoeten die bezig was met hetgeen ik probeer te doen: Afrikaanse verhalen vertellen, zichzelf begeleidend op de typische instrumenten. Meer nog: het vzw-bestuur werd samen met mij enthousiast om een voor Limburg exclusief optreden te organiseren in de ons zo vertrouwde plek: atelier Den Achelman bij Marc en Gaby in Wijchmaal.
En zo kwam het dat heel onverwacht dat klanken uit Zimbabwe ons huis vulden, die derde zaterdag van het nieuwe jaar. Ook toen we het atelier al eens gingen uitproberen, betoverde Ephat Mujuru ons opnieuw en samen met ons: Marc en Gaby en hun gasten. Zelfs toen wij ons verloren in de nodige praktische afspraken bleef Ephat vertellen en neuriën. Hij was helemaal weg gereisd tot onder zijn boom in Zimbabwe. Ook de avond van het exclusieve optreden zelf wist hij elk van de om en bij de 30 toehoorders te charmeren in the middle of the middle of the middle of his dream.
Hij eindigde zijn optreden met a song of peace. Woordeloos tokkelde hij op zijn duim-piano of Mbira, elk van ons aankijkend met zijn helle ogen en ontwapende lach. Pas als ook jij begon te lachen, zou hij jou met zijn ogen loslaten en je buurman met zijn muziek verwarmen tot in het diepste van zijn ziel. And that was the end of the story.
Dankjewel Ephat voor die wonderlijke avond. Dankjewel Geertrui Delva omdat jij het voor Ephat mogelijk maakte dat hij hier zoveel warmte uit Zimbabwe kon rondstrooien.”
Uit de Wanneskrant van januari 2000
Toen ik onlangs opnieuw een kaartje kreeg van Geertrui, met de aankondiging dat er weer volk uit Zimbabwe kwam, hoopte ik dat Ephat daar bij zou zijn. Bleek echter dat hij in 2002, met twee broers onderweg naar Amerika om er te spelen, op de luchthaven in Londen een beroerte had gekregen en dat geen hulp meer kon baten.
Ephat, verblijd de voorouders met je muziek en je verhalen en blijf aanwezig in the middle of the middle of our dreams, waar noord en zuid elkaars verhalen beluisteren. Marie en Sien spelen graag op de door jou gesigneerde Mbira. Ook daardoor zal je nog vaak bij ons zijn. Bedankt om je te mogen leren kennen.
