Mijn grootste neefje – het eerste kleinkind in onze familie. Pietertje Flietertje Lorejas.
Een vlaag van sneeuw hangt in de lucht
en de maan schijnt bitter koud.
Een familie viert het geboortefeest :
je zus in mei getrouwd.
En dan komt er het blije nieuws
- een tutter in een tas -
een eerste kind is echt op komst
al weten ze ‘t zelf maar pas.
nazaatje nazaatje
wat ben je nog klein
nazaatje nazaatje
jouw oom zal ik zijn
nazaatje nazaatje
nu toch al zo groot
nazaatje nazaatje
vrucht in die schoot
Verwachten is een mooie deugd,
maar maanden zijn zo lang.
Soms deel je dus je eigen vreugd,
maar verwachten maakt ook bang.
Dan schrijf je maar een kaartje
over je droom van onderweg,
of geeft alvast een kruisje :
de oogstmaand is nog ver.
dag kindje dag kindje
wat groei je toch snel
het kindje het kindje
beweegt soms al fel
dag kindje dag kindje
kom nu toch maar gauw
want kindje want kindje
straks wordt het te koud
Je mama is zo dapper
en je papa al even moe.
Je moest meteen al elders heen
maar kindje toch… Blijf.. toe !
Je hartslag werd een biepgeluid,
je beweging een getal.
‘t Is dankzij al die wetenschap
dat onrust ons ontvalt.
Pietertje Pietertje
leef met ons mee
Pietertje Pietertje
schelp uit de zee
Pietertje Pietertje
schelp op het strand
Pietertje Pietertje
wonder in ons hand
Een kind is geen prestatie
maar het grootste klein geschenk.
Het komt pas als het komen moet,
een dag als stille wenk.
Een flinke en gezonde zoon,
da’s ‘t eerste wat ik hoorde.
Ondanks die kleine valse start
blijf jij te groot voor woorden.
