Wannes Verteltheater

Omdat Guido – oude jeugdvriend en dorpsgenoot – er niet bij kon zijn op de première van de Cosmodrome, hem nog eens uitgenodigd omdat ik weer in de buurt was. Blijkt hij opname-apparatuur bij zich te hebben. Hij werkt immers voor Braambos. En zo kwam HoeHou.www .Tfol ter sprake tijdens de uitzending voor derden. Het deed wel vreemd zo nog eens in dezelfde adem genoemd te worden met Welzijnszorg, waaraan ook een reportage gewijd was. Ik maakte er gebruik van om facebookgewijs te laten horen dat ik nog steeds de programma’s rond kansarmoede in mijn aanbod heb.

Op vraag van de Ziekenzorgkernen van het verbond Antwerpen vijf tussendoortjes verteld, om een theoretische uitzetting te larderen. Zo heet dat dan toch, als je met een kwinkslag, een doordenker of een woordspeling even de behandelde inhoud op smaak mag brengen, bij mag kruiden, uit mag smeren.. Als antwoord kwamen er meteen al een paar geïnteresseerde vragen of ik dat bij hun afdeling ook eens wilde doen..

In de namiddag genoten van een stralende zon in de stad, aan de zijde van een stralende Tante Joske, die genoot van haar Kriek-ske, dat ik in het café aan de schaduw zijde van het plein was gaan bestellen, om het op het fastfood-terras aan de zonnekant van het plein te gaan opdrinken.  Het idee dat een genietend mens op hun terras had plaatsgenomen, zette de uitbaters aan om de nog verankerde stoelen en tafels los te maken en ze ter beschikking te stellen van andere zon-genieters.

Het zijn zo van die bijzondere kansen die je niet kan laten liggen. Ok, het was al voor daags nadien. Maar kiezen voor een verteller is origineler dan kiezen voor pompoensoep (al is dat ook nooit te versmaden!) En dus ga je op zoek. Naar verhalen voor de donkerste nacht van ‘t keltische jaar. En Wannes reed naar Tongeren, voor vertellingen in het donker.

20 jaar Wannes? Ik vond dat dat een reden was om te feesten! En er waren er zelfs die dat een voldoende reden vonden om met mij mee te feesten. Ik zou zorgen voor drank, vuur en een optreden. En iedereen bracht iets mee voor op het hapjesbuffet. Een formule die blijft werken: iedereen heeft letterlijk zijn inbreng in het feest. We genoten van het optreden van Kantikune. Met de woorden van Kapitein Winok Seresia: “weer een schoon litteken op mijn ziel erbij!” (Waarbij hij een litteken ziet als een teken van leven en overwinning: de plek waar de wonde gebloed heeft, maar daardoor ook is kunnen genezen) Kantikune dus. Bedankt! Ook Maarten van Rompaey was weer in form. Wat wil je: met zijn trekzak! Bedankt voor dit verrassingsoptreden! En tot slot: Hein Zegers. Drs PP. Positieve Psychologie. Hij bracht een boeiend gastcollege. Het besluit? Schoon is de liefde!

Ons Marie en Sien ontpopten zich tot ijverige garçons, Bèr en Godelieve blijven hun gewicht in goud waard. Het heeft ons deugd gedaan, diep in ons jeugdig hartje