En toen kwam er een varken met een lange snuit…

en het verhaal van samenwerking met Broederlijk Delen was UIT. De samenwerking met Broederlijk Delen was lang en vruchtbaar.Ze begon op 9 december 1995. (Een in veel opzichten historische dag!) Het contact met Steven Vromman, Greet Opdebeeck, Miet Timmers en Greet Dewulf bracht devolgende programma’s voort:

  • Een brief uit Afrika, (1995-1996)
  • Didjeridinges, (rond Papoea Nieuw Guinea) (1996-1997)
  • Wie weet waar Wannes’ wiplala wappert?, (rond de vrouw in Latijns-Amerika) (1997-1998) (Het antwoord op de vraag was Achter aan Angela’s afdak!)
  • Schone leitjes duren niet lang, (rond de schuldenlastvermindering) (1998-1999) (Als programma het absolute hoogtepunt)
  • Hela Hola Halt! (nav Worldshake) (1999-2000)
  • De aarde vertelt voor iedereen (2000-2001)
  • Op Grote voet maar in nauwe schoenen (rond de ecologische voetafdruk) (2001-2002)
  • De kinderen van de Pacha Mamma, (over de Andes) (2002-2003)
  • Wacht maar… tot ik groot ben!, (rond plattelandsvlucht en wereldhandel) (2003-2004)
  • Ptie@Ptie (rond Congo) (2004-2005) en
  • Ha Hie Tjieme? Papimal!  (rond Haïti) (2007-2008)

Tevens werd Gezegd is gezegd, dat geschreven werd in functie van de millenniumdoelstellingencampagne, twee keer aangepast ifv de lopende campagne.(2005-2006 & 2006-2007) 13 jaar samenwerking veeg je niet zomaar weg. Maar nuchter rekening houdend met enerzijds de energie die er telkens in een nieuw programma werd gestoken en anderzijds met het sterk afnemend aantal aanvragen, besloot ik de handdoek in de ring te gooien en de eerstkomende campagne over te slaan. Een mens moet in al zijn creativiteit soms pragmatisch zijn. Verdere samenwerking is niet uitgesloten, maar intussen hebben zowel Broederlijk Delen als ikzelf de tijd om onze plek te zoeken in een snel veranderende maatschappelijke context. Met dank aan de zovele fijne contacten binnen en buiten B.D. naar aanleiding van 13 campagnes!

Als de buren horen dat ik mijn gras maai…

en zien dat ik met stoelen zeul, weten ze hoe laat het is. Er gaat in de tuin “iets” te doen zijn. Zo ook op 20 september om 21u. Na uren prutsen aan tekst, aan punten en komma’s, na talloze keren het script overlopen te hebben, (nu eens in functie van rolverdeling, dan eens in functie van benodigde attributen of muzikale achtergrond) zou je bijna de voeling met het verhaal als verhaal verliezen. Waar beter dan onder de boomhut en wanneer beter dan de laatste avond van mijn 40e levensjaar kon ik dus een leesvoorstelling houden, gewoon op basis van het blote verhaal? Het werd meteen een extra deadline om het resultaat van uren werk in de opnamestudio toonbaar te maken en om een eerste regiedraaiboek klaar te krijgen. Gevolg: om 14u40 was de masterCD klaar en om 20u40 rolde het draaiboek uit mijn printer… “Zo op het laatst?” hoor ik u cynisch vragen. “Moet daar zo op het laatst aan gewerkt worden? Typisch Wannes!”

Mag ik u daar dan hetvolgende op antwoorden? Niet op het laatst, maar TOT op het laatst!